Sokağımızın köşesinde Munise teyzeyi gördüm.
Yağmur yağıyordu.
Her yeri ıpıslak olmuştu.
***
‘’Munise teyze neden kaçmıyorsun?’’ dedim merakla.
‘’Yaşamak böyle güzel.’’ dedi.
‘’Peki kuruyken değil mi?’’ dedim.
***
Bir yandan onu kenara çekiştirmeye çalıştım.
Apartmanın girişine sığındık.
***
‘’Seni merak ederler. Neden evde değilsin?’’ diye sordum.
Birden korkuya kapıldı.
‘’Annem beni unuttu. Kayboldum.’’ dedi gözlerime bakarak.
***
Munise teyze önceden anneannemin arkadaşıydı.
Şimdi ise benim arkadaşım.
***
Sürekli kayboluyor. Sokaklarda dolaşıyor.
‘’Hadi beni bulun.’’ diyor.
***
En sevdiği oyun saklambaç.
Önce birini ebe seçiyor.
Sonra sessizce saklanmaya çalışıyor.
Bu oyunu kendi kendine oynuyor.
***
‘’Munise teyze hadi gidelim. Oyun bitti. Bizi buldular.’’ dedim.
‘’Beni anneme götürürsen gelirim.’’ dedi.
Ben annesini hiç görmedim. Ona çocukları ve torunları bakıyor.
***
Annem bir keresinde ‘’Kızım, Munise teyzen oyun oynuyor.
Geçmişi unutma oyunu.
Ne söylerse ona eşlik et olur mu?’’ demişti.
O günden beri her karşılaştığımızda oynuyoruz.
***
Bu sefer annesini bulma oyunu oynadık.
‘’Ben yolu biliyorum. Hadi koluma gir, beraber gidelim annene.’’ dedim.
‘’Çok kızacaklar, okuldan sonra hemen eve gitmeliydim.
Çok geç kaldım.’’ dedi telaşlanarak.
***
Küçücük bir çocuk olmuştu şimdi.
Okula gitme oyunu oynamaya başladı birden bire.
‘’Dersin geç bittiğini söylerim. Kızmazlar.’’ dedim.
Sakinleşti. ‘’Sen de benimle aynı okulda mısın?’’ diye sordu heyecanla.
***
‘’Evet Munise teyze. Biz çok iyi arkadaşız.’’ diye cevapladım.
Aslında gerçeği söyledim.
***
Evine geldik. Kapıyı çaldım. ‘’Beni korur musun?’’ dedi.
‘’Merak etme.’’ dercesine göz kırptım.
Tüm arkadaşlar gibi çok iyi anlaşıyorduk.
***
Çocukları açtı kapıyı.
Telaş içinde ‘’Anne neredeydin?’’ dediler aynı anda.
Korkuları gözlerinden okunuyordu.
***
‘’Dersimiz uzadı. Haber veremedik.’’ dedim.
Utanarak eve girerken ‘’Okulda görüşürüz.’’ dedi.
Gülümsedim.
***
Bugünkü oyunumuz bitmişti.
Her karşılaşmamızda ise yeniden başlayacaktı.
***

Yorum bırakın